ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ. ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ

242
0

πατριδα

………Λορέντζος Μαβίλης………..

“Πατρίδα, σαν τον ήλιο σου ήλιος αλλού δε λάμπει.
Πώς εις το φως του λαχταρούν η θάλασσα κι οι κάμποι,
πώς λουλουδίζουν τα βουνά, τα δάσ’, οι λαγκαδιές
στέρνοντάς του θυμίαμα μυριάδες μυρωδιές!
Αφρολογούν οι ρεματιές και λαχταρίζ’ η λίμνη,
χίλιες πουλιών λαλιές ηχούν, της ομορφιάς του ύμνοι,
σ’ άπειρ’ αστράφτουν χρώματα
παντού λογής λογής
τ’ αγέρα τα πετούμενα τα σερπετά της γης.
Κι αυτός σηκώνει τ’ αλαφρά της καταχνιάς μαγνάδι,
κι η κάθε στάλ’ από δροσιά γυαλίζει σαν πετράδι,
κάθε αχτίδα του σκορπά με την αναλαμπή
χαρά, ζωή και δύναμη κι ελπίδα όπου κι αν μπει.

Φαντάζεις σαν τον ήλιο σου κι εσύ, καλή πατρίδα,
και μάγια σαν τα μάγια σου στον κόσμο αλλού δεν είδα.
Η γη σου είναι παράδεισος, κι αιώνια γαλανός
γύρω σου καθρεφτίζεται στο πέλαγ’ ο ουρανός.
Κι οι νύχτες σου με τ’ άστρα τους, με τη γαλάζια πάστρα,
με τ’ αηδονολαλήματα, τρεμάμενα σαν τ’ άστρα,
με το φεγγάρι που περνά, σαν τ’ όνειρο ευτυχίας
στη μέση της απέραντης ουράνιας ησυχίας.
Οι νύχτες σου δροσοβολούν χιλιόπλουμα λουλούδια
και στων παιδιών σου τις καρδιές αμάραντα τραγούδια,
σταλάζουνε στα σπλάγχνα τους θεράπειο λησμονιάς,
ελευτεριάς αγάλλιαση και μίσος τυραννιάς.

Μάγεμ’ ασημούφαντο, φως μαργαριταρένιο,
λιώνονται σ’ ένα χάραμα ξανθό, μαλαματένιο.
Γιομάτος μόσχους και δροσιές ο Ζέφυρος τερπνά
μεσ’ απ’ αγάπης φαντασιές τα πλάσματα ξυπνά.
Κι ανάμεσα στα χρώματ’ από χίλια ουράνια τόξα,
προβαίνει πάλ’ ο ήλιος εις όλη του τη δόξα.
Και, σαν του μεγαλείου σου σύμβολο φωτεινό,
έως το χρυσό βασίλεμα λάμπει στον ουρανό.
Ελλάς, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει,
και δίχως γνέφια τους καιρούς η δόξα σου διατρέχει.
Όσες φορές ο ήλιος σου να σε φωτίσει ερθεί,
θε να σε βρει πεντάμορφη, στεφανωμένη ορθή”

…………………………..

“Ο Λορέντζος Μαβίλης είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές των γραμμάτων μας και όχι μόνο. Υπήρξε αγαπημένος ποιητής πολλών. Ολιγογράφος αλλά ιδιαίτερα καλαίσθητος ποιητής σονέτων! Αγωνίστηκε για τη δημοτική γλώσσα.Σταθμό στην ιστορία του γλωσσικού ζητήματος, αποτέλεσε ο λόγος του μέσα στη Βουλή, όπου ο δημοτικιστής Μαβίλης υπερασπίζεται την ευγένεια της δημοτικής , λέγοντας το περίφημο «χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει, υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι».

O Λορέντζος Μαβίλης ανήκει στους ποιητές της Επτανησιακής σχολής, μαζί με τον Ιάκωβο Πολυλά, τον Κάλβο κι άλλους και με σπουδαιότερο το Διονύσσιο Σολωμό που σφράγισε και καθόρισε ποιητικά το Λορέντζο Μαβίλη.”

Ακούστε το εξαιρετικό τραγούδι…

 
 

Αν σας άρεσε το θέμα προωθήστε το στους φίλους σας για να τους ενημερώσετε

ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ. ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ
5 1 συμμετοχές

Σχολιάστε το Άρθρο...
Slider