ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΦΕΤΟΣ ΠΟΛΛΟΙ ΓΙΟΡΤΑΖΕΤΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ

Όπως θα ξέρεις, πλησιάζουμε ξανά στην ημερομηνία των γενεθλίων μου. Κάθε χρόνο γίνεται γιορτή προς τιμήν μου, έτσι και φέτος.

   

Αυτές τις μέρες ο κόσμος κάνει πολλά ψώνια, γίνονται διαφημίσεις μέχρι και στο ράδιο, την τηλεόραση και παντού κανείς δεν μιλά για κάτι άλλο εκτός από το τι λείπει μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα…
Είναι ευχάριστο να ξέρω ότι τουλάχιστον μία μέρα τον χρόνο κάποιοι με σκέφτονται.

Όπως θα γνωρίζεις πριν από πολλά χρόνια ξεκίνησαν να γιορτάζουν τα γενέθλιά μου. Στην αρχή φαινόντουσαν να καταλαβαίνουν και με ευχαριστούσαν γι’ αυτό που έκανα για εκείνους. Όμως σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τι γιορτάζουν.
Οι άνθρωποι συναντώνται και περνούν πολύ καλά όμως κανείς δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται….

Θυμάμαι πέρυσι, την ημέρα των γενεθλίων που έκαναν μια μεγάλη γιορτή προς τιμήν μου. Στο τραπέζι υπήρχαν τα πάντα, όλα ήταν διακοσμημένα όμορφα και υπήρχαν πολλά δώρα, αλλά …; Ξέρεις τι;…
Ούτε που με κάλεσαν, ενώ ήμουν ο επίτιμος καλεσμένος κανείς δεν θυμήθηκε να με καλέσει. Και η γιορτή γινόταν για μένα…

Και όταν έφτασε η μεγάλη μέρα… με άφησαν απ’ έξω, μου έκλεισαν την πόρτα… εγώ ήθελα να βρεθώ στο τραπέζι μαζί τους…
Η αλήθεια είναι ότι δεν εξεπλάγην γιατί τα τελευταία χρόνια όλοι μου κλείνουν την πόρτα. Μιας και δεν με κάλεσαν, σκέφτηκα να παραβρεθώ χωρίς να κάνω θόρυβο κι έτσι μπήκα και στάθηκα σε μια γωνίτσα.
Διασκέδαζαν όλοι, κάποιοι έλεγαν ιστορίες, γελούσαν, πέρναγαν πολύ καλά, μέχρι που έφτασε ένας….

Γέρος χοντρός, ντυμένος στα κόκκινα με άσπρα γένια… Και φώναζε… χο, χο, χο!, λες και είχε πιει λίγο παραπάνω…κάθισε βαριά – βαριά σε μια πολυθρόνα και… Όλοι έτρεξαν καταπάνω του λέγοντας…Άγιε Βασίλη! …λες και η γιορτή ήταν γι’ αυτόν…
Ήρθαν τα μεσάνυχτα και όλοι άρχισαν να αγκαλιάζονται, άπλωσα κι εγώ τα χέρια μου ελπίζοντας πως κάποιος θα με αγκαλιάσει… Και ξέρεις; Κανείς δεν με αγκάλιασε.

Ξαφνικά άρχισαν όλοι να ανταλλάσσουν δώρα, ένας-ένας τα άνοιγαν μέχρι που τελείωσαν όλα… Πλησίασα να δω μήπως παρ’ ελπίδα υπήρχε κάποιο για μένα, αλλά δεν υπήρχε τίποτα…
Πώς θα αισθανόσουν αν την ημέρα των γενεθλίων σου αντάλλασσαν δώρα όλοι μεταξύ τους κι εσένα δεν σου δώριζαν τίποτα;

Τότε κατάλαβα ότι Εγώ περίσσευα σε εκείνη τη γιορτή, βγήκα χωρίς να κάνω θόρυβο, έκλεισα την πόρτα κι αποσύρθηκα…
Κάθε χρόνος που περνάει είναι χειρότερα, ο κόσμος θυμάται μόνο το δείπνο, τα δώρα και τις γιορτές. Κανείς δεν θυμάται εμένα…
Θα ήθελα αυτά τα Χριστούγεννα να επιτρέψεις να έρθω στη ζωή σου, να αναγνωρίσεις ότι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια ήρθα σε αυτόν τον κόσμο για να δώσω τη ζωή Μου για σένα, στον σταυρό, και να σε σώσω.

Το μόνο που θέλω σήμερα είναι να το πιστέψεις με όλη σου την καρδιά …

Αν σας άρεσε το θέμα προωθήστε το στους φίλους σας για να τους ενημερώσετε

Πόσο χρήσιμο ήταν αυτό το άρθρο;

Κάντε κλικ σε ένα αστέρι για να το αξιολογήσετε!

Μέση βαθμολογία 5 / 5. Ψήφισαν: 1

Facebook
Twitter
Pinterest
Email

Σχετικά Άρθρα

ΤΟ FACEBOOK ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ ΤΟΥ IPHONE ΚΑΘΩΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ. VIDEO

Αν έχεις iPhone είναι αρκετά πιθανό το Facebook να έχει ήδη χρησιμοποιήσει

ΑΣΥΛΛΗΠΤΗ ΦΑΡΣΑ ΣΕ ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ. ΟΙ ΠΕΛΑΤΕΣ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ

Οι ανυποψίαστοι πελάτες αυτού του μικρού καφέ στο West Village βιώνουν τον

Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ

Ένας αγρότης πουλούσε κουταβάκια. Έφτιαξε λοιπόν μια πινακίδα κι όπως έβαζε το

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Email Newsletter

Εγγραφείτε στα ενημερωτικά Email για να λαμβάνετε όλα μας τα άρθρα στο Email σας

Back to top button